woensdag 20 februari 2013

Opvoeden? Een hele kunst

Als (vervangend) pedagogisch medewerkster kom ik in contact met heel veel ouders/verzorgers. Wanneer we elkaar wat beter leren kennen ontstaan er vaak leuke gesprekken. Soms ook gesprekken waar je s’avonds op de bank nog over nadenkt. Omdat ze indruk hebben gemaakt of me juist aan het denken hebben gezet.

Want tegenwoordig lijkt het wel alsof, wanneer het gaat om opvoeden, elke ouder/verzorger er alleen voor staat. Ik zie de opluchting op gezichten als vader of moeder even de zorgen rondom zoon of dochter kan delen. Als ze ontdekken dat ze niet de enige zijn met hun probleem. Om de een of andere reden vindt men het tegenwoordig moeilijk om over zorgen te praten. Een onterecht schaamtegevoel naar mijn mening.

Toevallig heb ik een opleiding als kleuterleidster maar dat hielp mij niet toen mijn kind een aantal maanden oud was en nog elke ochtend veel te vroeg wakker werd van de honger.  Mijn gevoel zei dat het aan de voeding lag. Het consultatiebureau vond dat niet. Op advies van een buurvrouw op een ander merk overgestapt en zie daar. De kleine sliep heerlijk door.

Het eerste groentehapje? Een ramp! De hummel wilde niet, moeders in paniek want het moest toch van het bureau. Een ervaren oma gaf de raad om het een paar dagen later gewoon opnieuw te proberen. En dat werkte.

Beste ouders/verzorgers, deel je zorgen. Hoe klein ze ook lijken. Er is altijd wel iemand die een tip heeft. Of het nu de leidster op het dagverblijf is,  in de peuterspeelzaal of de gastouder. Velen van ons hebben ook kinderen en daarmee ook heel veel ervaring. Schaam je niet want opvoeden is het moeilijkste dat er is en we kunnen allemaal wel  een steuntje gebruiken.

Irmgard is getrouwd en moeder van 2 kinderen.  Ze was 8 jaar werkzaam als leerkracht in het basisonderwijs en werkt nu als vervangend pedagogisch medewerkster in de kinderopvang.