donderdag 12 september 2013

Onze school kiest voor Daltononderwijs; Susanne stelt zich aan jullie voor

Onze school staat in een multiculturele wijk in Amsterdam Noord. Iedere dag vertrek ik met mooi weer op de fiets vanuit de stad, via het pontje, naar school. Met minder mooi weer doe ik dit met de tram en de bus. Wanneer ik de wijk binnenrijd, krijg ik een soort thuiskom-gevoel. De school heeft zijn beste tijd gehad qua gebouw, en in 2015 zullen wij dan ook onze intrek nemen in een splinternieuw gebouw, iets verderop in de wijk. Maar tot die tijd zal ik deze school zien als mijn school, het gebouw waar ik de meeste uren van de week doorbreng om zo goed en zo prettig mogelijk de kinderen te onderwijzen. Ik voel me er als een vis in het water.

Onze school heeft zeker niet zijn beste tijd gehad als het gaat om alle ontwikkelingen die in het onderwijs gaande zijn. In de wijk zijn de afgelopen jaren veel flats ingeruild voor eengezinswoningen en de populatie is langzaam aan het veranderen. In de buurt liggen meerdere scholen, waardoor het aantrekken van nieuwe leerlingen soms lastig was. Om ons te profileren, hebben wij (de directie en al haar teamleden) een aantal jaren geleden besloten een Daltonschool te worden. Dit ging niet zonder slag of stoot; eerst hebben wij met elkaar gepraat over wat wij belangrijk vinden voor “onze” kinderen. Maar al snel kwamen wij tot de conclusie dat de visie van het Daltononderwijs het best zou passen bij onze populatie leerlingen. De 3 pijlers van het Daltononderwijs zelfstandigheid, verantwoordelijkheid en samenwerken kwamen steeds weer naar voren. Wij wisten het; wij worden een Daltonschool!

Het hele team ging op cursus. We bezochten andere Daltonscholen binnen Amsterdam en begonnen te werken met o.a. het stoplicht (3 cirkels in het rood = je bent stil en zelfstandig aan het werk, oranje = je mag met je maatje overleggen en groen= de juf/meester komt langs om je vraag te beantwoorden.) De toenmalige directeur vroeg mij of ik alle Daltonzaken binnen de school in de bovenbouw (groep 5 t/m 8) wilde coördineren. Ik voelde me vereerd en verantwoordelijk om deze taak op mij te nemen.

Zodoende ben ik vorig schooljaar ook begonnen met de opleiding tot Daltoncoördinator. Ik was laaiend enthousiast en merkte dat kinderen heel snel dingen oppikten. Na iedere cursusdag vertelde ik de kinderen enthousiast dat ik weer wat had geleerd en dat ik wilde kijken of wij samen de dingen uit konden proberen. Dit ging ontzettend goed! En nu, een aantal jaren later is ieder teamlid in het bezit van een Dalton-certificaat en werken de kinderen al heel goed samen, zelfstandig en hebben zij meer oog voor hun eigen ontwikkeling!


Ook hebben wij de ouders betrokken bij dit proces. Er werd een informatiebijeenkomst georganiseerd in onze ouderkamer, waar ik de ouders heb geïnformeerd over alle Daltonzaken die in de school aan de orde komen. Ouders vonden het fijn om de materialen te zien waarmee wij nu werken en om te horen hoe zij thuis ook wat meer de “Daltontaal” konden gaan spreken.

Er heerst nu in de school een heus “Daltongevoel”, de afspraken die we samen hebben gemaakt, lopen goed en dit schooljaar zetten we gezamenlijk alle puntjes op de i, om volgend schooljaar een visiteur langs te laten komen van de Nederlandse Dalton Vereniging. Deze persoon zal bepalen of wij een Daltonlicentie “verdienen” zodat wij ons ook echt een Daltonschool mogen noemen en dit kunnen uitdragen naar de buitenwereld!

Over Susanne: 32 jaar, leerkracht groep 6 op de Dorus Rijkersschool in Amsterdam, woonachtig in deze prachtige stad, speelt gitaar, maakt graag foto’s, bezoekt concertjes in Paradiso en is graag met vrienden samen voor een wijntje en een goed gesprek.