dinsdag 12 november 2013

Echt luisteren naar een kind, een compliment

“Mama, wat ben je mooi!” zegt mijn oudste dochter wanneer ik haar naar bed breng op de avond dat de oppas komt en we naar een feestje gaan.  Wat een leuke, lieve opmerking zeg.  Daar wordt je toch vrolijk van. Ik loop helemaal blij naar beneden.

Een paar dagen later lopen we in de stad en wil ze me iets in mijn oren fluisteren. “Mama, die meneer heeft hele dikke billen.” Zegt ze uiteindelijk heel zachtjes als ze de kans krijgt. Gelukkig zacht genoeg zodat de meneer het niet hoort. Leuk, zo’n kinderen met een eigen mening denk ik dan.

Het heeft toch wel voordelen dat kinderen groter en dus een eigen mening krijgen. Je kunt vaak wat beter met ze praten en ze begrijpen steeds meer. Lastig is het soms ook, die eigen mening. Het kan niet alleen gênant zijn zoals het voorval in de stad, maar het geeft ook vervelende momenten bij bijvoorbeeld het aankleden: Ik wil die trui niet aan, ik wil mijn laarsjes niet aan, ik wil…
Op school hebben kinderen ook een eigen mening. Regelmatig worden ouders en ook de kinderen uit de hogere groepen in een enquête gevraagd om hun mening te geven over de school. Wat is goed, wat kan beter, welke suggesties hebben ze voor verbetering? Kwaliteitsonderzoek noemt men dat. Het gaat over van alles. Over de schooltijden, de hygiëne op de wc’s, de kleuren op de muur, maar ook over de vakgebieden, de lesinhouden, de leerkrachten. Als teamleider bekijk ik samen met de directeur deze ingevulde lijsten en maken we een verbeterplan. Verschillende zaken kunnen worden opgepakt en al dan niet snel worden uitgevoerd. Dit doen we dan ook. Zo stond er nu “de leerlingenraad” hoog op het lijstje. Een leerlingenraad, bestaande uit leerlingen uit groep 5 t/m 8 die meedenken over wat goed voor hen is.

Vorige week was het zover, we kwamen voor het eerst bij elkaar. De leerlingenraad, vier leerlingen uit de verschillende jaargroepen. Ze hadden kinderwensen die in verband met de inspectienormen betreffende effectieve lestijd, helaas niet allemaal vervuld kunnen worden. Zo wilden ze langere pauzes, meer gymtijd, meer spelletjes,, betere computers en dergelijke. Maar ze kwamen ook met goede ideeën: meer computertijd voor enkele groepen, een beter schema voor de leeshoek, het pestgedrag aanpakken, het fout parkeren aanpakken bij het halen/brengen. De ideeën worden daarna in de teamvergadering besproken. In de leerlingenraad wordt vervolgens een item gekozen om uit te voeren.

Van een moeder van een van de leden van de leerlingenraad hoorde ik terug: Er wordt ook echt geluisterd! Toch een compliment.

Thuis is luisteren toch nog af en toe lastig. De oudste vertelt niet zo snel wat er aan de hand is. Zij zegt niets, maar wordt ineens ontzettend boos. Na een driftbui van een half uur tot drie kwartier krijg ik het er uiteindelijk uit: “ik heb het werkje nog niet af op school en dat wilde ik graag afhebben.” Of “De andere kindjes wilden niet met me spelen.” Door met haar te praten probeer ik haar kleine zorgen serieus te nemen. Of het nu allemaal precies zo gebeurd is, zoals ze vertelt weet ik niet, maar zo heeft ze het in ieder geval ervaren. Alleen moet ze nog leren om niet zo boos te worden, ze mag alles zeggen als ze het maar rustig doet. Hoor ik daar mijn moeder? Luisteren is iets heel belangrijks. Luisteren naar de inhoud, naar het gevoel, de boodschap. Elkaar serieus nemen in wat er gezegd wordt, groot of klein, kijken wat we ermee kunnen en hoe we van elkaar kunnen leren. Die avond dat mijn dochter zei: “mama wat ben je mooi” leerde ik weer hoe fijn het is om zomaar even een compliment te krijgen. Zomaar, uit het niets zonder dat je iets speciaals doet. Dat is iets waar je door groeit. Dat is iets wat kinderen thuis en op school nodig hebben om te groeien. Iets om ons bewust van te zijn om ook te geven, iedere dag weer opnieuw.

Over Linda: getrouwd, moeder van 2 dochters, teamleider op een basisschool, lezen, koken&bakken, creatief met papier,  garen en stof, perfectionistisch, opgeruimd, georganiseerd, dol op afstreeplijstjes.