zaterdag 21 december 2013

"Afkicken"

Na 8 weken hard werken is het nu kerstvakantie.
En zoals waarschijnlijk heel veel juffen en meesters moet ik er altijd erg aan wennen.

De laatste 2 weken voor de vakantie is het enorm druk op school. Sinterklaas is nog niet uitgezwaaid, of de kerstspullen worden alweer tevoorschijn gehaald. De kerstboom wordt in elkaar gezet en opgetuigd.
In mijn klas zag het er weer fantastisch uit! De kinderen mochten allemaal ballen in de boom hangen en de klas versieren met de versieringen die uit de dozen kwamen. Deze juf houdt niet van gekleurde ballen, dus een keurige, met zilveren ballen en piek versierde boom, verlichtte de klas de afgelopen 2 weken.

vrijdag 20 december 2013

Mama, ik moet spugen

Illustratie door Cécile Graat
Midden in de nacht, 1.00 uur, “mama, mama, ik moet spugen.” Ja hoor, het is weer eens zover. Het gekke, ik dacht er gisteren al aan toen ik naar bed ging. Ik wilde vandaag van alles doen met mijn dochter Lotte en had al zo’n idee dat Meike ziek zou worden. Geen idee waarom, want er waren geen enkele aanwijzingen voor geweest.

Maar goed, Meike lag met koorts in bed. Ik kon het emmertje niet vinden en dus spuugde ze een beetje op haar deken. Daarna, zoals altijd keurig in een emmertje. Ik had het de laatste keer natuurlijk ook niet moeten verplaatsen, want midden in de nacht weet je niet meer waar je het hebt gelaten. Een zetpil, een aai over de bol en een andere deken rijker, ging Meike weer slapen. Mama deed ook een poging. Een uurtje later kon ik er nog eens uit en om 5.00 uur weer. Om 7.30 uur opgestaan, Meike spuugt nog eens, maar heeft niets meer in haar maag. Hoofdpijn heeft ze ook. Dit heeft ze ook heel vaak en we vragen ons af waar het vandaan komt. Ze krijgt een nieuwe zetpil en slaapt weer verder.

dinsdag 17 december 2013

Gastouderbureau Mamaloetje kiest voor Quebble!

Vanaf de start van Quebble ben ik enthousiast over het product. Om die reden startte ik ook als (eerste) blogger bij Quebble. Wat me vooral aanspreekt is de interactie tussen ouders en iedereen die met het kind bezig is. Dat zijn namelijk nogal wat mensen. Het gemiddelde schoolkind (als dat al bestaat) komt per week in aanraking met de juf/meester, de overblijfjuffen, de kinderdagverblijfjuffen of de BSO waar doorgaans ook 3 tot 4 mensen werken of de gastouder, opa en oma, de clubjesleiders,  de sportvereniging... dat zijn heel wat volwassenen in een week. En wat vertelt je kind daarover aan het eind van de dag? Ik zou het al knap vinden als hij of zij nog weet wie die allemaal ontmoet heeft.

donderdag 5 december 2013

Over loslaten en groter groeien

Kleine meisjes worden groot, en grotere meisjes nog groter. Vreemd hoor, op mijn werk vind ik het heel normaal dat de kleuters allerlei dingen leren, zelf kunnen doen, zelf naar binnen komen, zelfstandig dingen regelen. En als ik dit dan terugzie bij mijn dochter Meike, denk ik. Oh wat wordt ze al groot. Het afspreken met andere kindjes begint steeds meer te komen. Soms hoef ik haar niet eens van school af te halen en gaat ze rechtstreeks met haar vriendinnetje mee. Erg leuk, en soms voor mezelf ook wel handig.

Een tijdje terug vroeg een buurjongetje of ze mee buiten mocht spelen. Hij is een jaartje ouder en mag in de straat alleen buiten spelen. En ja hoor, Meike had wel zin. Ze mocht van mij naar buiten, als ze maar in de straat bleef en bij het buurjongetje. Oh en wat vond ik het eng. Gelukkig kon ik ze soms nog net even zien en hoewel ze maar een half uurtje buiten is geweest, wat duurde die tijd lang zeg. Ik merk dat ik het nu af en toe af houdt als de buurjongen mij vraagt of Meike naar buiten mag komen. Vaak komt het ook net niet goed uit omdat we weg moeten, maar mijn gevoel geeft aan dat ik dat dan op dat moment ook wel een prettig excuus vind.

dinsdag 3 december 2013

Als pedagogisch medewerker "out of the box" denken?

Mijn vorige blog was gericht aan de werkgevers om eens naar andere opties te kijken dan kinderopvang alleen. Zelf  vind ik niet dat ik achter kan blijven en ook letterlijk en figuurlijk buiten mijn grenzen moet gaan denken.  Soms heb je daar echter een klein zetje voor nodig en die kwam een maand of twee geleden via het u.w.v.  Het heeft inmiddels ook in de kranten gestaan dat er bijeenkomsten zijn georganiseerd voor medewerkster in de kinderopvang om in Duitsland te gaan werken. Helaas is dat alleen voor hen die aan de grens wonen een mogelijkheid. Ik heb die bijeenkomst bezocht. Natuurlijk heel veel informatie en tenslotte de vraag voor mezelf: doe ik het wel of doe ik het niet?  Mijn kinderen hebben inmiddels  voor het studentenleven gekozen en wonen  niet meer thuis. Ik kan dus alle kanten uit. Ik informeer maar eens bij het arbeidsbureau in hoeverre zij deze stappen begeleiden.  Dat kan alleen via Eures. Een tak van het  u.w.v dat zich richt op werken in het buitenland.  Ik besluit  mijn kansen te wagen. Tenslotte heb ik niets te verliezen.