dinsdag 3 december 2013

Als pedagogisch medewerker "out of the box" denken?

Mijn vorige blog was gericht aan de werkgevers om eens naar andere opties te kijken dan kinderopvang alleen. Zelf  vind ik niet dat ik achter kan blijven en ook letterlijk en figuurlijk buiten mijn grenzen moet gaan denken.  Soms heb je daar echter een klein zetje voor nodig en die kwam een maand of twee geleden via het u.w.v.  Het heeft inmiddels ook in de kranten gestaan dat er bijeenkomsten zijn georganiseerd voor medewerkster in de kinderopvang om in Duitsland te gaan werken. Helaas is dat alleen voor hen die aan de grens wonen een mogelijkheid. Ik heb die bijeenkomst bezocht. Natuurlijk heel veel informatie en tenslotte de vraag voor mezelf: doe ik het wel of doe ik het niet?  Mijn kinderen hebben inmiddels  voor het studentenleven gekozen en wonen  niet meer thuis. Ik kan dus alle kanten uit. Ik informeer maar eens bij het arbeidsbureau in hoeverre zij deze stappen begeleiden.  Dat kan alleen via Eures. Een tak van het  u.w.v dat zich richt op werken in het buitenland.  Ik besluit  mijn kansen te wagen. Tenslotte heb ik niets te verliezen.

De eerste stap is het laten vertalen van mijn diploma’s .Ik ga op zoek naar een beëdigd vertaler. Lang leve het internet. Ik vraag een aantal offertes aan en binnen een half uur krijg ik al een telefoontje.  Diploma’s gemaild , offerte retour en de opdracht gegeven. Vervolgens de rechtbank bellen voor een zgn. apostilleverklaring (een bewijs dat de tolk/vertaler beëdigd is door de rechtbank en er dus sprake is van een rechtsgeldige vertaling). Dat kost me een ritje, beetje tijd en de vriendelijke heer achter de balie wenst me veel succes.  Ook dat valt nog mee. Moeilijker is een bewijs te krijgen dat ik ook serieus van plan ben om in Duitsland te gaan werken. Dat kan via de werkgever, maar die is er (nog) niet of via de Deutsche Bundesagentur.  Dat laatste is een stuk eenvoudiger.  Maar daar moet ik wel even voor naar Aken, op afspraak en dat blijkt niet zo snel te lukken vanwege mijn werk als oproepkracht . Tenslotte gaat dat nog altijd voor.

Naar aanleiding van de bijeenkomst in Aken krijg ik een uitnodiging van een werkgever uit Köln. Men is zo vriendelijk datums voor te stellen en kan ik zelf aangeven wat het beste uitkomt.  Je hoort en leest dat men in Duitsland erg beleefd is. En ik ervaar dat ook zo. Ik krijg keurig antwoord op mijn vragen en er is begrip voor het feit dat ik natuurlijk eerst nog het een en ander wil uitzoeken.  Voor deze werkgever werken betekent toch minstens  1 uur heen en ook weer terug reizen.  En de salarissen  vallen netto lager uit omdat ik in de op een na hoogste belastingschijf val. Reiskosten worden niet vergoed. Dan ga je toch nog eens goed nadenken.

Ondertussen blijf ik solliciteren. Op het internet komt de ene naar de andere baan tevoorschijn. Ze lijken allemaal heel aantrekkelijk maar als ik ga kijken naar de afstanden, dan vallen er toch heel wat af. ( Google maps! Ideaal!) Dan kom ik thuis van mijn werk, de telefoon gaat en mijn man neemt op. Ik hoor hem Duits spreken.  Ik neem  de telefoon  over en krijg een vriendelijke mevrouw aan de lijn. Of ik op gesprek wil komen en wanneer dat zou kunnen! De afspraak is vlug gemaakt. Even een mailtje aan mijn werkgever dat ik niet beschikbaar ben en de volgende stap is gezet. Ik zoek wel nog even de brief op en besef dat ik bij die vacature wel heel enthousiast was. Half uurtje rijden maximaal, werktijden, aantal uren en het belangrijkste de leeftijdsgroep. Het is een naschoolse opvang en naar wat later blijkt kan ik ook nog mijn kennis en ervaring als leerkracht inzetten. Want naar aanleiding van het eerste gesprek mag ik een middag meedraaien. En dat bevalt van beide kanten heel goed.


Wordt vervolgd

Irmgard is getrouwd en moeder van 2 kinderen.  Ze was 8 jaar werkzaam als leerkracht in het basisonderwijs en werkt nu als vervangend pedagogisch medewerkster in de kinderopvang.