donderdag 5 december 2013

Over loslaten en groter groeien

Kleine meisjes worden groot, en grotere meisjes nog groter. Vreemd hoor, op mijn werk vind ik het heel normaal dat de kleuters allerlei dingen leren, zelf kunnen doen, zelf naar binnen komen, zelfstandig dingen regelen. En als ik dit dan terugzie bij mijn dochter Meike, denk ik. Oh wat wordt ze al groot. Het afspreken met andere kindjes begint steeds meer te komen. Soms hoef ik haar niet eens van school af te halen en gaat ze rechtstreeks met haar vriendinnetje mee. Erg leuk, en soms voor mezelf ook wel handig.

Een tijdje terug vroeg een buurjongetje of ze mee buiten mocht spelen. Hij is een jaartje ouder en mag in de straat alleen buiten spelen. En ja hoor, Meike had wel zin. Ze mocht van mij naar buiten, als ze maar in de straat bleef en bij het buurjongetje. Oh en wat vond ik het eng. Gelukkig kon ik ze soms nog net even zien en hoewel ze maar een half uurtje buiten is geweest, wat duurde die tijd lang zeg. Ik merk dat ik het nu af en toe af houdt als de buurjongen mij vraagt of Meike naar buiten mag komen. Vaak komt het ook net niet goed uit omdat we weg moeten, maar mijn gevoel geeft aan dat ik dat dan op dat moment ook wel een prettig excuus vind.

En dan mijn andere dochter Lotte. Twee jaar, een pittige tante die wel voor zichzelf op komt. Ze staat haar mannetje wel tegenover Meike. Niet altijd op de juiste manier, maar dat proberen we te veranderen. Ze kijkt dan heel schuldbewust en weet goed wat ze wel en niet mag. Vanmorgen bij het brengen naar het Kinderdagverblijf klampte ze zich als een aapje aan mij vast. Erg schattig en ik houd wel van een beetje knuffelen, maar ondertussen weet ze je goed om haar kleine vingertje te wikkelen. Toen ik haar dan toch op de grond zette en weg moest, ging ze heel hard huilen. Heel even maar. Want daarna stond ze alweer vrolijk aan het raam te zwaaien.

Thuis gaat en staat ze waar ze kan. Ze klimt bovenop stoeltjes om iets reikhalzend van de piano af te pakken. En ondertussen heb ik haar ook maar alvast geleerd hoe ze hier weer voorzichtig af kan klimmen. Ze begrijpt veel en je kunt al wat zaakjes aan haar over laten. Het kleine is er inmiddels echt vanaf, alhoewel ze met haar maatje 86 in de kleding best klein is voor haar leeftijd.

Dat loslaten, ja dat zal ik wel nog moeten leren.  Meike wilde van de week even alleen op de zolder spelen. Daar moest ik dan toch een stokje voor steken in deze Sinterklaastijd. Je weet maar nooit waar de Sint de pakjes verstopt heeft.

Over Linda: getrouwd, moeder van 2 dochters, teamleider op een basisschool, lezen, koken&bakken, creatief met papier,  garen en stof, perfectionistisch, opgeruimd, georganiseerd, dol op afstreeplijstjes.