woensdag 24 december 2014

December 2014

Een memorabele maand waarin veel goede dingen gebeurd zijn. Een maand waarin we ons ingezet hebben, gestreden hebben, maar ook genoten hebben van de vele dingen die we voor ouders en kinderen hebben georganiseerd.

Hoe het verder ging
We hebben gedemonstreerd. Met ouders, kinderen en ander OGS personeel stonden we bij het gemeentehuis. We hebben met borden en luid gefluit laten horen en laten zien dat het zo niet langer kan. Heeft het nut gehad? Ja en nee.

maandag 10 november 2014

De andere kant

Sinds het begin van het schooljaar sta ik nu ook aan de andere kant. Ik ben niet meer alleen pedagogisch medewerker, ik ben nu ook moeder van een schoolgaande kleuter. En dat is even schakelen.

dinsdag 28 oktober 2014

Crisis in de opvang

Dat het ook in Duitsland in de kinderopvang niet altijd rozengeur en mannenschijn is, vertelde ik al in een eerdere blog. De ouderraad doet goed werk, maar helaas blijkt dat niet voldoende te zijn. We gaan over tot actie, maar niet zonder uitleg.

zaterdag 11 oktober 2014

Uitdaging en ontwikkeling (2)

In mijn vorige blog beschreef ik waarom ik werk op de school waar ik nu voor het tiende schooljaar werk.
Het werken met kinderen blijft iedere dag anders, hier vind ik mijn uitdaging. Ook de ontwikkelingen die ik doormaak als daltoncoördinator maken mijn werk allesbehalve saai.

In mijn vorige blog gaf ik ook aan mijn uitdaging te gaan zoeken in het jonge(re) kind.
Inmiddels is het herfstvakantie en heb ik 7 weken er op zitten met mijn groep 4.
Tijd om een kleine tussenevaluatie te doen.

donderdag 31 juli 2014

Denken als een kind?

De eerlijkheid en openheid van kinderen verbaasd mij steeds weer. Ook in het werkveld krijgen we als managers en medewerkers regelmatig te maken met de openheid en eerlijkheid van kinderen.
Op de werkvloer genieten we van deze openheid en eerlijkheid. Ook de uitspraak van woorden leidt regelmatig tot hilarische situaties. Zo word ik door veel kinderen geen Hellen maar Helm genoemd. Wanneer kinderen vragen hoe ik heet krijg ik regelmatig een verbaasde blik en de vraag “Maar ik zie jouw helm niet” of een grote schaterlach “Helm dat is een hele gekke naam”. Ook ontroerd het me soms. Als een kind huilt, omdat hij zijn papa en mama mist en het jongetje van 3 jaar oud, dat net enkele weken bij ons zit, naast hem gaat zitten. Het kind dat verdrietig is kijkt op en stopt. Het jongetje van 3 jaar aait, samen met het kind dat zo verdrietig was, zijn knuffel en samen zijn ze stil. Het jongetje van 3 jaar heeft onbewust het kindje wat verdrietig was getroost en zegt “Hé, je tranen zijn op!’.

dinsdag 1 juli 2014

De andere kant van de medaille

Nog heel even en dan is het zomervakantie. De OGS is dan drie weken gesloten. Voor mij wordt dat voor het eerst sinds lange tijd weer echt genieten. Andere jaren waren er zorgen of ik nog wel een baan had, nu even niet. Dat is een heerlijk gevoel. Veel van mijn collega’s hier in Nederland zullen dat gevoel niet kennen. Het gaat nog steeds niet beter in de kinderopvang. Nog steeds worden er locaties samengevoegd en gesloten.

woensdag 11 juni 2014

Moeite vraagt moed

De groene golf raast over speelruimtes. Kinderen moeten vooral naar buiten, liefst naar een natuurlijke omgeving. Het wordt tegenwoordig heel belangrijk gevonden om ze te laten spelen met water, modder en takken. Zie ze gelukkig struinen door de bosjes, bloemen plukken, lieveheersbeestjes door een vergrootglas bekijken! We gunnen kinderen wat velen van ons, opgegroeid in stadse omgeving met hooguit een grasveld naast het metalen klimrek, niet deden toen we kind waren. Hutten bouwen van gebogen takken, dijken maken in een sloot, kikkervisjes vangen, bramen plukken, in bomen klimmen, geweldig!
We zijn daarvoor bereid onze buitenruimte letterlijk om te scheppen. Hier en daar zie ik als compromis midden op een betegelt schoolplein een hoop aarde met een boomstamtrappetje verrijzen. De tegels blijven om te voetballen, het heuveltje voor de groene ervaring.

dinsdag 3 juni 2014

Moderne media

Regelmatig laait de discussie weer op of de moderne media wel goed is voor de kinderen. Kinderen bewegen te weinig, worden te dik, krijgen een gameboy rug etc.
Ook ik zie en hoor regelmatig zaken terug. Omdat ik als manager ook op de groep werk, sta ik enkele middagen per week op de BSO.

De BSO staat vol met spelmaterialen waar kinderen mee kunnen spelen, ook de nodige knutselmaterialen zijn aanwezig, zodat kinderen zich optimaal kunnen vermaken.
Regelmatig sta ik perplex wanneer kinderen zeggen zich te vervelen. Ook privé zie ik dit in mijn omgeving gebeuren. Dit terwijl kinderen in hun omgeving voldoende speelgoed tot hun beschikking hebben.

woensdag 7 mei 2014

Toetsen; heeft het zin of is het onzin?

Binnen onze maatschappij rijst steeds sterker de vraag of toetsen zin heeft. Wie herinnert zich niet de CITO toets die je aan het einde van je basisschoolcarrière maakte? Wat was je zenuwachtig en dan nog maar niet te spreken over het wachten op de uitslag van de toets. Kon je wel echt naar de school die je voor ogen had? En kon je wel echt het niveau aan dat je wilde?

De leraar had destijds in mijn klas al losgelaten wat hij iedereen adviseerde, de resultaten gedurende het jaar wogen toch hoger dan de CITO toets. Dus al op scholen wezen kijken en je keuze gemaakt. Toen de uitslag kwam bleek mijn toets nog goed gemaakt te zijn ook! Ik behoorde niet eens tot de “slechtste” van de klas. Apentrots was ik! Ik ging door naar het VBO, nu bekend als VMBO, waarna ik mijn MBO opleiding afrondde en in de gehandicaptenzorg aan het werk ging.

Drukte en chaos

Op de dag dat ik deze blog schrijf is het de dag van de arbeid. Dat betekent dat onze Oosterburen een dagje vrij hebben, ik dus ook. De afgelopen dagen waren nogal chaotisch. De school waar de OGS aan verbonden is, is bezig met een project dat uiteindelijk zal resulteren in een theaterstuk.

De kinderen zijn niet allemaal even blij. Terwijl ik met een groepje spelletjes wil doen -in plaats van huiswerk- roepen er een aantal dat ze willen rekenen!!! Sommigen vervelen zich dus blijkbaar echt of er is een enorm gebrek aan interesse om eens iets heel anders te doen.

woensdag 30 april 2014

Meivakantie

Eindelijk is het dan zo ver, de meivakantie! Veel, zo niet alle kinderen, keken hier naar uit. Twee weken geen school! Bij de meeste kinderen op de BSO konden we ook echt goed merken dat ze echt aan vakantie toe waren. Luisteren ging steeds een beetje minder en het druk aanwezig zijn nam de afgelopen weken sterk toe. Lontjes werden steeds korter, net als de spanningsboog. De verveling sloeg toe, maar toch wist iedereen zich netjes te gedragen tot de laatste schooldag voor de vakantie.

Als ouder zit je dan: je kind twee weken thuis. Een hele hoop geregel, want je wilt ze ook geen twee weken volledig uitbesteden. Een aantal ouders neemt zelf een paar vrije dagen op, er kan weer bij opa en oma worden gelogeerd en, gelukkig voor mij, gaat er ook een groepje kinderen naar de vakantie-opvang. Kinderen hebben dan vakantie, maar dat geldt niet voor mij. Ik werk deze vakantie door. Maar voor degene die zelf de kinderen bezig moeten houden, volgen hier een paar leuke tips.

maandag 24 maart 2014

Uitdaging en ontwikkeling










Mensen vragen mij weleens waarom ik nog steeds op dezelfde school werk, waar ik net na de PABO ben begonnen. Nu alweer 9 jaar geleden.
Het antwoord is behoorlijk simpel; ik heb het er naar mijn zin.
Waarom ik het naar mijn zin heb? De kinderen zijn leuk, lief en uitdagend, ik voel me als een vis in het water binnen het team en ik krijg de ruimte en kansen mijzelf te ontwikkelen. Het laatste vind ik toch wel erg belangrijk, ik ben iemand die veel uitdagingen nodig heeft en absoluut niet wil blijven stil staan in mijn ontwikkeling.

Dit schooljaar beëindig ik mijn 2e deel van de opleiding tot officiële daltoncoördinator, waarbij ik heb geleerd beter te kijken naar de behoeften van mijn collega’s. Ik leer steeds beter collega’s te benaderen zoals zij benaderd willen worden, al blijft het lastig mijn eigen mening daarin niet door te laten schemeren.
Om mijzelf te blijven ontwikkelen heb ik de afgelopen dagen getwijfeld of ik volgend jaar een opleiding wil volgen met de Lerarenbeurs.
Één keer in je loopbaan mag je gebruik maken van deze beurs om jezelf te ontwikkelen.
Nu is het zo dat ik nog 30+ jaren moet/mag werken en daarom heb ik besloten om het toch nog niet te doen. Al is het tijdstip goed, na de opleiding daltoncoördinator, ik heb besloten het nog niet te doen.

donderdag 6 maart 2014

De dag van vandaag

Ik ben alweer een aantal weken aan het werk. Het was wennen die eerste maand. Maar ik ben ervoor gegaan. De eerste weken waren vermoeiend. Het rijden van en naar het werk vraagt concentratie. Maar zeker ook het feit dat ik me voortdurend in moet stellen op de Duitse taal. Het blijkt toch een inspanning te zijn.

Per dag is er een schema van de werkzaamheden. Dat kan zijn het eten in de keuken verzorgen, begeleiden bij huiswerk of toezicht houden op de groep. Geen enkele dag is hetzelfde en dat maakt het best afwisselend. Het feit dat ik deze eerste weken vrijwel nergens alleen sta is heel prettig. Het geeft me de kans te ervaren hoe mijn collega’s het doen en daar uiteindelijk mijn eigen weg in te vinden.

woensdag 5 maart 2014

Mannen spelen anders dan vrouwen

Mannen spelen anders dan vrouwen. Alleen al deze feitelijke constatering roept bij veel mensen herkenbare, verrassende, insinuerende, verwijtende en lovende reacties op. Bij alle verhalen over de waarde van goede vaders, onderwijzers en mannen in kinderopvang lijken kanttekeningen te plaatsen.

Want wat kunnen mannen, wat vrouwen niet kunnen? Wat is er dan zo bijzonder aan mannengedrag! Hoe en waarom zou wat mannen doen, soms beter gevonden worden dan wat vrouwen kunnen? Wat mankeert er dan aan vrouwen! Waar zijn spelende vaders, mannen in kinderopvang en kindgerichte beroepen als ze zo nodig zijn? Waarom erkennen we niet wat toch belangrijk voor kinderen geacht wordt? Waarom zou je aandacht voor mannelijke benadering moeten willen? En vooral…. Geven mannen niet meer risico’s en onrust dan we willen in onze veilige, aangeharkte, vrouwelijke wereld?

vrijdag 21 februari 2014

Ouderportaal van twee kanten

Ik maakte kennis met een ouderportaal door de school van Meike. Hierop worden alle belangrijke “briefjes” geplaatst, die de kinderen normaal gesproken mee krijgen en die uiteindelijk in de oud papierbak belanden na ze te hebben gelezen.

Voor het milieu is het stukken beter om zo’n ouderportaal te gebruiken. Ik was, als ouder, direct enthousiast. Ik kon via mijn mail direct inloggen en de berichten lezen. Ook het rapport van Meike kwam hier in november op te staan en zelfs de oudergesprekken moeten we hier zelf op plannen, aan de hand van een data/tijdenlijstje die de leerkracht had opgesteld. Super fijn!

Van je collega's moet je het hebben

Vorige week ben ik flink door mijn enkel gegaan en heb daarbij mijn enkelband gescheurd.
Aanvankelijk dacht ik dat het wel meeviel, maar al snel deed het meer pijn en werd mijn enkel enorm dik.
De volgende ochtend liet ik mijn directeur weten dat ik tóch niet kon komen werken. Aangezien ik 2 hoog woon, lukte het mij niet naar beneden te komen. Ik bleef die vrijdag thuis.

Al snel ontving ik lieve berichtjes via de Whatsapp van mijn collega's.
Alle goedbedoelde adviezen sloeg ik in de wind en vond de mening van de gymleerkracht nog het meest belangrijk. Ik stuurde foto's van mijn dikke en gekleurde enkel, maar ook dat advies (langs de huisarts gaan) vermeed ik zoveel mogelijk. Google was mijn informatiebron.

vrijdag 14 februari 2014

Een vreemde eend in de bijt?

Voordat ik een nieuw blog schrijf, lees ik altijd eerst nog even mijn vorige blog. Hoever was ik daar met mijn verhaal? Ach ja, ik heb de baan gekregen. Vanaf dat moment loop ik het ene moment met een gevoel van vreugde en het andere moment gieren de zenuwen door mijn lijf. Zolang ik bezig ben gaat het prima, maar zodra ik even niets doe begint mijn hoofd weer te tollen. Ik vraag me af wat daar achter zit. Ik heb wel vaker een voorgevoel, maar dat is het niet.

Het is de avond dat ik ben uitgenodigd om met de nieuwe collega’s te gaan eten. Dat is aan de ene kant heel gezellig, maar dan besef ik dat ik daar totaal in mijn uppie tussen vreemde mensen zit. Ik heb ze tijdens de adventsviering wel heel even gezien, maar nauwelijks gesproken. Het dringt tot me door dat ik dat eigenlijk maar verdraaid akelig vind, terwijl ik dit toch al een aantal jaren doe.

donderdag 30 januari 2014

De pleegouder in mij – een bijna pubermeid in huis

Een klein jaartje geleden blogde ik over de aankomende plaatsing van onze weekendpleegdochter. Ik zou jullie op de hoogte houden over hoe dit verder zou aflopen. Omwille van de privacy zal ik in mijn blogs haar echte naam niet gebruiken, maar een gefingeerde naam: Cherise.

De eerste kennismaking met onze pleegdochter was in maart 2013. Wij hadden van tevoren slechts een klein fotootje gezien op de telefoon van moeder, maar eigenlijk wisten we nog niet hoe ze er in het echt uit zag. Wij zouden haar ontmoeten bij haar thuis, in haar eigen omgeving. Wij zouden er met zijn tweetjes naar toe gaan, onze zoon Rembrandt bleef bij oma, zodat alle aandacht tijdens dit eerste gesprek naar haar zou gaan en niet naar een aandacht vragende peuter.

maandag 27 januari 2014

Spannende toetsperiode

Ik weet dat de meningen over toetsen op een basisschool verschillen. Is het nu echt nodig om kleuters te toetsen? Kunnen kleuters zich niet gewoon in hun eigen tempo ontwikkelen? Waarom moet men toch precies weten welk niveau een kind heeft en het kind daarmee desnoods in een hokje plaatsen?

Ik ben niet voor het kind in hokjes plaatsen, maar als teamleidster is het wel belangrijk om te weten waar de kinderen staan en hoe de school ervoor staat. Zijn de veranderingen zoals wij ze op school hebben doorgevoerd, bv. met een andere manier van ons leesonderwijs, ook goed geweest voor de ontwikkeling van de kinderen?

dinsdag 21 januari 2014

Ouderavond

Ouderavonden zijn ouderwets, probeerde iemand mij duidelijk te maken. Zij pleitte voor “een digitaal schoolplein” om informatie te delen. Wie van Quebble houdt moet het voor een belangrijk deel met haar eens zijn. Inderdaad komen tegenwoordig minder ouders naar een ouderavond dan vroeger, worden kinderen vaker uit school gehaald door moeders die geen tijd voor een praatje hebben of Engels sprekende nanny’s die wel willen maar niet kunnen kletsen of ouders die niet uit hun auto stappen maar wachten tot hun kind is ingestapt.

De informatie die tot voor kort op ouderavonden werd gegeven bestaat nu uit een link van een website, waar alles te vinden is. Dit spaart tijd en voorkomt ongetwijfeld teleurstelling over sprekers die niet leuk waren, onderwerpen waar men geen belangstelling voor had en gesprekspartners die het niet met je eens waren.

dinsdag 7 januari 2014

Een nieuw jaar, een spannend begin

Het nieuwe jaar is begonnen. Vanmorgen moesten we er weer aan geloven, het vroege opstaan. De meiden hadden in de vakantie heerlijk uitgeslapen. Met regelmaat tot 9.30 uur, soms nog wat later. Heerlijk.

Maar het ritme en de regelmaat vind ik ook wel weer prettig. Het ontbijt verliep ook prima, de meisjes hebben goed gegeten en samen liepen we, in het donker en met wat regendruppels, naar school. Eerst Lotte naar het kinderdagverblijf. Hangend aan mijn been kwam ze mee naar binnen. Toch weer even wennen na twee weken vakantie. Maar na even de juffen bijgepraat te hebben over Lotte’s keelontsteking in de vakantie konden Meike en ik naar buiten gaan om te zwaaien.

donderdag 2 januari 2014

Een baan in Duitsland?

Het positieve gevoel dat ik na het eerste gesprek had, heb ik nog steeds. Maar eerlijk is eerlijk, het is wel even anders dan hier in Nederland. Om te ervaren hoe het er aan toe gaat mocht ik een middag meedraaien.

De opvang vindt deels plaats in de school en deels in de eigen ruimte van het OGS.  Hier krijgen de kinderen na school een  eenvoudige warme maaltijd. De jongste als allereerste. De oudere kinderen gaan eerst onder begeleiding hun huiswerk maken.