donderdag 30 januari 2014

De pleegouder in mij – een bijna pubermeid in huis

Een klein jaartje geleden blogde ik over de aankomende plaatsing van onze weekendpleegdochter. Ik zou jullie op de hoogte houden over hoe dit verder zou aflopen. Omwille van de privacy zal ik in mijn blogs haar echte naam niet gebruiken, maar een gefingeerde naam: Cherise.

De eerste kennismaking met onze pleegdochter was in maart 2013. Wij hadden van tevoren slechts een klein fotootje gezien op de telefoon van moeder, maar eigenlijk wisten we nog niet hoe ze er in het echt uit zag. Wij zouden haar ontmoeten bij haar thuis, in haar eigen omgeving. Wij zouden er met zijn tweetjes naar toe gaan, onze zoon Rembrandt bleef bij oma, zodat alle aandacht tijdens dit eerste gesprek naar haar zou gaan en niet naar een aandacht vragende peuter.

Een beetje zenuwachtig waren we wel toen we aanbelden. Moeder deed de deur open, liet ons binnen en riep haar twee dochters naar beneden. Als eerste kwam Cherise de kamer binnen gelopen. Gelukkig, dachten we nog, ze is nog echt een kind van tien en niet een puber met bijbehorend ongeïnteresseerd gedrag en uiterlijk. Rembrandt had een tekening voor Cherise gemaakt. Die konden we gebruiken om het ijs een beetje te breken. Cherise  had voor ons een fotolijstje met een afbeelding gemaakt en deze zelf ingepakt in roze papier met een papieren strik eromheen. Dat hadden we niet verwacht, we zijn immers wildvreemden voor haar.

Aangezien wij al het vierde(!) pleeggezin voor haar zijn, wilden we graag weten of ze er toch wel zin in had bij ons te komen. Gelijk een paar blije ogen!  Ze had er zoveel zin in, dat ze meteen vroeg of ze meteen kon blijven logeren. Dit is typisch voor veel pleegkinderen, met name degene met hechtingsproblematiek. Ze vinden alles best, zijn allemansvriendjes en staan er ook niet bij stil dat het eigenlijk niet “gewoon” is om meteen zo familiair te zijn. Gelukkig is hier in de STAP-cursus voldoende aandacht aan besteed en hebben we zelfs nog een terugkomcursus gehad, waarin deze problematiek nog een keer extra werd belicht. Pleegzorg kent ook een kennismakingsprocedure, waarbij de plaatsing van een pleegkind in kleine stapjes gaat: eerst een paar uurtjes in het pleeggezin met ouder(s), dan een paar uurtjes zonder ouder(s), dan een hele dag en dan pas een keer logeren. Zo went niet alleen het pleegkind aan de nieuwe situatie, maar zeker ook de pleegouders!

En dat heb je ook echt nodig. Hoewel Cherise een schat is en netjes en beleefd, ze is vaak een ongeleid projectiel en een wervelwind. Je kunt haar vergelijken met een jonge puppy die op alles druk kwispelend reageert omdat alles zo leuk is. De concentratieboog evenaart die van een pinda en alles wat ze ziet wil ze doen of eten… dus best erg druk af en toe. De reden van de plaatsing was dan ook moeder ontlasten in de opvoeding. En dat begrijpen we na een paar keren ook helemaal! Ikzelf had in het begin echt het idee dat ik in het weekend ook aan het werk was op een één-op-één BSO en soms lag ik op zondagavond vroeg en uitgeput op bed.

Het afgelopen (bijna) jaar was er één van vallen en opstaan, schakelen en aanpassen. Dingen die wij als vanzelfsprekend vonden waren dat voor Cherise niet en andersom. Gemopper moeten aanhoren, omdat we in haar ogen veel te streng zijn, maar ook knuffels mogen ontvangen, omdat ze het hier zo fijn vindt. Er zijn zelfs momenten geweest dat we bijna de plaatsing wilden stopzetten, omdat Cherise zo de kont tegen de krib gooide, dingen verdraaide en ons erg uitputte. Ergens weet je wel dat dit bij het (hechtings)proces hoort en dat het voor een pleegkind “normaal” gedrag is, maar leuk is het niet. Door middel van goede gesprekken met onze pleegzorgwerker en de voogd van Cherise, maar nog meer door goede gesprekken met Cherise zelf en haar moeder, zonder de aanwezigheid van instanties, is de plaatsing toch voortgezet en vindt Cherise het helemaal weer leuk om bij ons te logeren. Afgelopen keer heeft ze het zelfs in een binnenspeeltuin voor haar “broertje” opgenomen, zoals ze het zelf zei. En dat zijn de momenten waarvan ik denk: “Blijkbaar doen we het toch goed!”

Over Judith: Getrouwd, mama van Rembrandt (2010), pedagogisch medewerker op een BSO, kindvriendelijk, educatief, groen, duurzaam, inventief, biologisch, vegetarisch, creatief, diervriendelijk, linkshandig, Londonfan en soms een chaoot.