vrijdag 14 februari 2014

Een vreemde eend in de bijt?

Voordat ik een nieuw blog schrijf, lees ik altijd eerst nog even mijn vorige blog. Hoever was ik daar met mijn verhaal? Ach ja, ik heb de baan gekregen. Vanaf dat moment loop ik het ene moment met een gevoel van vreugde en het andere moment gieren de zenuwen door mijn lijf. Zolang ik bezig ben gaat het prima, maar zodra ik even niets doe begint mijn hoofd weer te tollen. Ik vraag me af wat daar achter zit. Ik heb wel vaker een voorgevoel, maar dat is het niet.

Het is de avond dat ik ben uitgenodigd om met de nieuwe collega’s te gaan eten. Dat is aan de ene kant heel gezellig, maar dan besef ik dat ik daar totaal in mijn uppie tussen vreemde mensen zit. Ik heb ze tijdens de adventsviering wel heel even gezien, maar nauwelijks gesproken. Het dringt tot me door dat ik dat eigenlijk maar verdraaid akelig vind, terwijl ik dit toch al een aantal jaren doe.


Op een onbekende locatie met onbekende mensen gaan werken. Het verschil zit hem in het feit dat ik ook in een ander land ben. Het is niet ver rijden. Ik heb de afstand hier regelmatig voor mijn werk afgelegd. Ik spreek en versta de taal, maar het blijft een vreemde gewaarwording.
Na 28 jaar in Nederland gewerkt te hebben ga ik net zoals één van mijn voorouders dat deed rond 1875-1900 het over de grens zoeken. Hoezo, de geschiedenis herhaalt zich?

In die tijd was het waarschijnlijk ook niet nodig om allerlei papieren te overleggen, in te vullen en op te vragen. Helaas is dat in de 21e eeuw nogal veranderd.

Naar aanleiding van de informatie bijeenkomst destijds in Aken ben ik natuurlijk al aan de slag gegaan. Nu is het moment om verdere stappen te zetten. Volgens de papieren die ik destijds op de Bundesagentur kreeg is het voor de erkenning van mijn diploma’s noodzakelijk een verklaring te hebben van werkgever of arbeidsbureau dat ik serieus interesse heb in een baan in Duitsland. Via de Bundesagentur is dat helaas door ziekte van de bemiddelaar nog niet gelukt. Dan maar via de werkgever. Ik krijg vervolgens een pdf bestand waar andere informatie in staat en niet gesproken wordt over die verklaring. Ook een ander e-mailadres waar alles naar toe moet. Ik besluit alle gegevens te verzamelen en in te sturen. (officieel vertaalde diploma’s, paspoort, Duits CV, kopie trouwboekje en een getuigschrift van mijn vorige werkgever). Het zal wel een tijd duren voordat ik bericht krijg. Ik wacht het verder af.

Inmiddels heb ik voor mijn werkgever ook al de nodige formulieren ingevuld en opgestuurd. Zelfs de geboorteaktes van mijn kinderen zijn nodig. Dan wordt het tijd om de belastingdienst te bellen. Omdat ik in het buitenland werk mag ik in mijn geval de hypotheekrente niet meer aftrekken.  Dat moet volledig naar mijn man. Voor mezelf is dit telefonisch te regelen, maar mijn man zal de wijziging voorlopige toeslag moeten invullen. Tip: vul voor jezelf niets in, alleen voor je partner. Wij deden dat namelijk wel, waardoor nog niet alles op naam van mijn man kwam. Dat inkomen uit het buitenland geef je pas op als de belastingaanslag ingevuld moet worden. (Krijg je toeslagen? Vraag het na!)

Denk ook aan je ziektekostenverzekering. Wonen in Nederland en werken in Duitsland betekent dat je grensarbeider wordt. Dan kun je alleen bij het CZ terecht. Daar zul je je aan moeten melden en je moet op zoek naar een Krankenkasse in Duitsland. Ook daar moet je je aanmelden en om een E106 formulier vragen. Aan je werkgever geef je door bij welke Krankenkasse je bent ingeschreven, dan kunnen zij hun gegevens doorgeven. Regel dit zodra je weet dat je een baan hebt!

Ga je met  de auto naar je werk? Regel dan ook een milieusticker. Duitsland kent zones waar je alleen met de juiste sticker mag parkeren. Op de site van de ANWB vind je alle info.  Schaf ook meteen een parkeerschijf aan.  Veel informatie? Absoluut! Veel regelen? Ja, ook dat en daar baal ik soms wel eens van. Is het de moeite waard? Ja beslist!  Op dit moment gaat het hier in Nederland alleen maar slechter in de kinderopvang. De ene na de andere bezuinigingsronde en geen enkele zekerheid. Morgen kun jij de volgende zijn.  Onderzoek in ieder geval je mogelijkheden. Wat heb je te verliezen?  Als ik even genoeg heb van al dat geregel dan is dat de vraag die ik me stel.

En dat etentje met mijn toekomstige collega’s? Was heel gezellig. Er is heel wat afgelachen. Het tempo van spreken is  het eerste half uur even wennen, maar naarmate de avond vordert gaat het steeds beter.  Een collega vraagt om haar naar huis te brengen? Even twijfel ik, want zonder Tom Tom ben ik geheel verloren. Maar geen nood, de weg wordt gewezen en we hebben ook nog een leuk gesprek. En op de terugweg besef ik dat ik deze weg al eens eerder heb gereden. Hoezo vreemde eend?