vrijdag 21 februari 2014

Van je collega's moet je het hebben

Vorige week ben ik flink door mijn enkel gegaan en heb daarbij mijn enkelband gescheurd.
Aanvankelijk dacht ik dat het wel meeviel, maar al snel deed het meer pijn en werd mijn enkel enorm dik.
De volgende ochtend liet ik mijn directeur weten dat ik tóch niet kon komen werken. Aangezien ik 2 hoog woon, lukte het mij niet naar beneden te komen. Ik bleef die vrijdag thuis.

Al snel ontving ik lieve berichtjes via de Whatsapp van mijn collega's.
Alle goedbedoelde adviezen sloeg ik in de wind en vond de mening van de gymleerkracht nog het meest belangrijk. Ik stuurde foto's van mijn dikke en gekleurde enkel, maar ook dat advies (langs de huisarts gaan) vermeed ik zoveel mogelijk. Google was mijn informatiebron.

Na een weekend met mijn been omhoog te hebben gezeten, dacht ik maandag weer te kunnen werken.
Ik strompelde de trap af, liep met geleende krukken richting de tramhalte en was al zó ontzettend moe toen ik de tram instapte. Toen de tramconducteur ook nog besloot alvast te gaan rijden terwijl ik nog liep te hannesen met de krukken en het gaan zitten, was mijn dag al verpest.
De wandeling, die ik bijna iedere dag maak, van de tram naar de bushalte, was ook een hel. Uiteraard miste ik op een haar de bus van 7 uur, maar kon daardoor wel even bijkomen van de wandeling met krukken.

Eindelijk op school aangekomen was iedereen heel attent en lief. Er werd koffie gehaald en mijn brood werd klaar gemaakt zodat ik even kon ontbijten.
Ik gaf aan dat ik 's middags écht niet met het openbaar vervoer terug zou gaan en dat als mijn enkel nog niet goed voelde ik die week niet kon komen werken aangezien de reis te belastend was. Ik begon te huilen.

's Middags ben ik door mijn lieve vriendin Frances met de auto opgehaald en thuisgebracht. De volgende dag kwam ze mij al vroeg ophalen en bracht mij naar het werk.
De kinderen uit de klas waren ontzettend lief en vonden het (uiteraard) heel leuk om koffie voor mij te halen, een paar keer naar het kopieerapparaat te lopen en als ondersteuning te fungeren als ik naar het toilet moest of toch even zelf naar de aula moest strompelen.
Een collega heeft advies gevraagd aan een bevriende fysiotherapeute en ook zij gaf aan dat de enkelband gescheurd was en met een kleine oefening werd duidelijk dat ik echt geen foto hoefde te laten maken.
Die maakte ik zelf wel :-)


De rest van de week ben ik door verschillende collega's thuisgebracht en door vrienden opgehaald en naar school gebracht. Ook werden er boodschappen gehaald, werd er gekookt en nam men eten mee. Ik voelde me heel erg speciaal.
Dat je in moeilijke tijden je vrienden én collega's leert kennen, slaat zeker op mij en de afgelopen dagen!

Nu heb ik nog 2 dagen rust voordat ik met vriendin Laura naar Berlijn vertrek en na de vakantie ben ik weer helemaal fit en kan ik weer meer betekenen voor mijn collega's, leerlingen en vrienden!

Over Susanne: 32 jaar, leerkracht groep 6 op de Dorus Rijkersschool in Amsterdam, woonachtig in deze prachtige stad, speelt gitaar, maakt graag foto’s, bezoekt concertjes in Paradiso en is graag met vrienden samen voor een wijntje en een goed gesprek.