maandag 24 maart 2014

Uitdaging en ontwikkeling










Mensen vragen mij weleens waarom ik nog steeds op dezelfde school werk, waar ik net na de PABO ben begonnen. Nu alweer 9 jaar geleden.
Het antwoord is behoorlijk simpel; ik heb het er naar mijn zin.
Waarom ik het naar mijn zin heb? De kinderen zijn leuk, lief en uitdagend, ik voel me als een vis in het water binnen het team en ik krijg de ruimte en kansen mijzelf te ontwikkelen. Het laatste vind ik toch wel erg belangrijk, ik ben iemand die veel uitdagingen nodig heeft en absoluut niet wil blijven stil staan in mijn ontwikkeling.

Dit schooljaar beëindig ik mijn 2e deel van de opleiding tot officiële daltoncoördinator, waarbij ik heb geleerd beter te kijken naar de behoeften van mijn collega’s. Ik leer steeds beter collega’s te benaderen zoals zij benaderd willen worden, al blijft het lastig mijn eigen mening daarin niet door te laten schemeren.
Om mijzelf te blijven ontwikkelen heb ik de afgelopen dagen getwijfeld of ik volgend jaar een opleiding wil volgen met de Lerarenbeurs.
Één keer in je loopbaan mag je gebruik maken van deze beurs om jezelf te ontwikkelen.
Nu is het zo dat ik nog 30+ jaren moet/mag werken en daarom heb ik besloten om het toch nog niet te doen. Al is het tijdstip goed, na de opleiding daltoncoördinator, ik heb besloten het nog niet te doen.

donderdag 6 maart 2014

De dag van vandaag

Ik ben alweer een aantal weken aan het werk. Het was wennen die eerste maand. Maar ik ben ervoor gegaan. De eerste weken waren vermoeiend. Het rijden van en naar het werk vraagt concentratie. Maar zeker ook het feit dat ik me voortdurend in moet stellen op de Duitse taal. Het blijkt toch een inspanning te zijn.

Per dag is er een schema van de werkzaamheden. Dat kan zijn het eten in de keuken verzorgen, begeleiden bij huiswerk of toezicht houden op de groep. Geen enkele dag is hetzelfde en dat maakt het best afwisselend. Het feit dat ik deze eerste weken vrijwel nergens alleen sta is heel prettig. Het geeft me de kans te ervaren hoe mijn collega’s het doen en daar uiteindelijk mijn eigen weg in te vinden.

woensdag 5 maart 2014

Mannen spelen anders dan vrouwen

Mannen spelen anders dan vrouwen. Alleen al deze feitelijke constatering roept bij veel mensen herkenbare, verrassende, insinuerende, verwijtende en lovende reacties op. Bij alle verhalen over de waarde van goede vaders, onderwijzers en mannen in kinderopvang lijken kanttekeningen te plaatsen.

Want wat kunnen mannen, wat vrouwen niet kunnen? Wat is er dan zo bijzonder aan mannengedrag! Hoe en waarom zou wat mannen doen, soms beter gevonden worden dan wat vrouwen kunnen? Wat mankeert er dan aan vrouwen! Waar zijn spelende vaders, mannen in kinderopvang en kindgerichte beroepen als ze zo nodig zijn? Waarom erkennen we niet wat toch belangrijk voor kinderen geacht wordt? Waarom zou je aandacht voor mannelijke benadering moeten willen? En vooral…. Geven mannen niet meer risico’s en onrust dan we willen in onze veilige, aangeharkte, vrouwelijke wereld?