dinsdag 1 juli 2014

De andere kant van de medaille

Nog heel even en dan is het zomervakantie. De OGS is dan drie weken gesloten. Voor mij wordt dat voor het eerst sinds lange tijd weer echt genieten. Andere jaren waren er zorgen of ik nog wel een baan had, nu even niet. Dat is een heerlijk gevoel. Veel van mijn collega’s hier in Nederland zullen dat gevoel niet kennen. Het gaat nog steeds niet beter in de kinderopvang. Nog steeds worden er locaties samengevoegd en gesloten.

Is het in Duitsland dan zoveel beter? Voor de locatie waar ik zelf werk is het elke zomer weer de vraag hoe lang kunnen we nog open blijven en hoeveel uren er beschikbaar zijn voor personeel? Niet omdat men niet wil, maar omdat de stad en het land, voor deze vorm van opvang, niet meer geld willen vrijmaken. We zijn niet alleen afhankelijk van de kerk waar deze OGS onder valt, maar ook van giften van ouders. Inmiddels is er een oudervereniging opgericht die op allerlei manieren geld probeert in te zamelen, zodat er onder andere spullen aangeschaft kunnen worden voor de kinderen. Geld dat hard nodig is om de kosten voor de kerk te drukken en als OGS te kunnen blijven bestaan.

Elk jaar wordt er ook weer gekeken naar dagen waarop de opvang gesloten kan worden. Dat scheelt enorm in de personeelskosten. Onlangs waren er, tijdens een ouderavond, ouders van mening dat men elkaar op zulke dagen kan helpen om de kinderen op te vangen. Bij mij kwam de gedachte naar boven dat het vroeger ook zo ging en dat dit eigenlijk heel gewoon was. Er was altijd wel een buurvrouw, familielid, kennis of wie dan ook die, wanneer nodig, een handje wilde helpen. En niet alleen als het ging om de opvang van de kinderen.

Een zeer goede vriendin woont sinds een aantal jaren in het buitenland. Daar is armoede dagelijks zichtbaar. Het is daar gebruikelijk en de normaalste zaak van de wereld dat wanneer iemand geen geld heeft, de omgeving zorgt voor eten en drinken. Ben je ziek of heb je dure medicijnen nodig? Mijn vriendin verzamelt bijvoorbeeld niet gebruikte medicijnen. Zij geeft ze aan hen die het nodig hebben, maar het niet kunnen betalen. Men let op elkaar, toen ze ziek was en niet naar buiten kon, zorgde haar huisbaas voor de boodschappen.

Wat ik hiermee wil zeggen? Professionele opvang en zorg is een goede zaak. Maar laten we het niet teveel aan de overheid over om alles voor ons te regelen? We zijn heel goed in staat elkaar te helpen en te steunen. En voordat iedereen over me heen valt: natuurlijk ben ik ook niet blij met de huidige afbraak van alles wat in Nederland tot nu toe goed geregeld was. We vergrijzen en er zullen steeds meer mensen –in welke vorm dan ook – zorg nodig hebben. Er worden minder kinderen geboren en dat betekent later minder mensen die werken met alle gevolgen voor de staatskas.

Dit gaat fout, maar dat wil de regering blijkbaar niet inzien. Laten we dan maar 'out of the box' denken en blij zijn met de initiatieven van hen die zich wel zorgen maken om de toekomst en stappen durven te zetten.

Irmgard is getrouwd en moeder van 2 kinderen. Ze was 8 jaar werkzaam als leerkracht in het basisonderwijs en werkt nu als pedagogisch medewerkster in de kinderopvang in Duitsland.