dinsdag 28 oktober 2014

Crisis in de opvang

Dat het ook in Duitsland in de kinderopvang niet altijd rozengeur en mannenschijn is, vertelde ik al in een eerdere blog. De ouderraad doet goed werk, maar helaas blijkt dat niet voldoende te zijn. We gaan over tot actie, maar niet zonder uitleg.

De OGS waar ik voor werk wordt beheerd door de parochie. Tien jaar geleden heeft men besloten deze OGS te openen. Wat begon met een lokaal in de school en een kleine groep kinderen, is inmiddels uitgegroeid tot een groep van ongeveer 80 kinderen met een eigen ruimte naast het schoollokaal. De container (zoals die ruimte wordt genoemd en ook is) is eenvoudig ingericht en voorzien van toilet, tafels, stoelen en enkele kasten voor het materiaal. ‘s Zomers is het daar ontzettend warm en ‘s winters heeft men al eens een losse verwarming erbij moeten zetten om het warm te krijgen.
Buiten staat een groot klimtoestel midden in het zand. Daar omheen ligt gras, of wat er voor door moet gaan. Na een paar fikse regenbuien is het oppassen dat je niet in de modder stapt. Slechts een paar kinderen kunnen dan onder een afdak spelen.
 ''Buiten staat een groot klimtoestel midden in het zand. Daar omheen ligt gras, of wat er voor door moet gaan. Na een paar fikse regenbuien is het oppassen dat je niet in de modder stapt.''
De leiding bestaat uit goed opgeleide mensen die zich met hart en ziel inzetten voor de kinderen. Ook zijn er twee betaalde stagiaires. De personeelskosten zijn hoog, ongeveer 95% van het totale budget. Dat is helaas niet anders.
Om rond te komen heeft de parochie al meerdere jaren enkele duizenden euro’s uit eigen geld erbij gelegd en is er bezuinigd op de personeelskosten (minder uren, extra dagen sluiten). Er wordt van alles gedaan om uit te komen met het zeer krappe budget.
De heer die de personeelszaken regelt doet dit geheel vrijwillig. De dame die zorgt dat het geld voor het eten wordt geïnd doet dit ook geheel vrijwillig. Beide vrijwilligers doen dit naast de baan die ze binnen de parochie hebben.

''Om rond te komen heeft de parochie al meerdere jaren enkele duizenden euro's uit eigen geld erbij gelegd en is er bezuinigd op de personeelskosten (minder uren, extra dagen sluiten). Er wordt van alles gedaan om uit te komen met het zeer krappe budget.''

Het aantal personeelsleden voor de dagelijkse opvang is krap. Hier in Nederland is er in de buitenschoolse opvang één leidinggevende voor elke 10 kinderen. In Duitsland werken we met vier of vijf leidinggevenden op een groep van 80 kinderen! Als er iemand ziek wordt, verlof heeft of overuren opneemt, schuiven we met het rooster of laten we een huiswerkgroep of workshop vervallen. We hebben op het moment twee mensen die naast hun studie eventueel kunnen invallen, maar dat kost weer extra geld, wat er niet of veel te weinig is. Dus liever geen overuren opbouwen tenzij het niet anders kan. Tijdens de schoolvakanties zijn er minder kinderen en wordt er verlof opgenomen.

''De beheerder van het kinderdagverblijf heeft nu via een brief aan de stad laten weten er per augustus 2015 mee te stoppen. Het kan zo niet langer. En dat heeft gevolgen voor iedereen.''

Nu heeft de stad te kennen geven dat er tot 2019(!) geen verhoging komt van het bedrag dat we per kind, per jaar uitgekeerd krijgen. Het land (Noordrijn-Westfalen) doet er ook niets meer bij en de kosten stijgen. De beheerder van het kinderdagverblijf heeft nu via een brief aan de stad laten weten er per augustus 2015 mee te stoppen. Het kan zo niet langer. En dat heeft gevolgen voor iedereen. Als er een nieuwe beheerder komt dan heeft dat consequenties, bijvoorbeeld:

  • Er is geen opvang meer tijdens schoolvakanties en de opvang gaat elke dag een half uur eerder dicht.
  • Het personeel krijgt een zo genoemde ‘mini job’ (6-8 uur maximaal werken per week voor circa €400,-). Welke goed opgeleide pedagogisch medewerker zou dit willen doen? Wij in ieder geval niet. Zo komen er dus niet voldoende opgeleide mensen het werk overnemen. En dat heeft gevolgen voor de kwaliteit. Wij begeleiden het maken van het huiswerk, houden contact met de school over de kinderen, overleggen over handelingsplannen etc. Kortom, wij zijn als OGS een verlengstuk van de school. De stagiaires volgen een 4 jarige opleiding om dit werk goed te kunnen doen!
  • In de vakanties samenwerken met andere locaties. Kinderen moeten dan naar een vreemde opvang, met onbekende leiding.
  • Het werk dat nu nog vrijwillig wordt gedaan moet dan betaald worden, wat betekent dat er nog minder geld voor goed personeel is.
  • Wij gaan er in salaris op achteruit, omdat niet elke werkgever dezelfde tarieven hanteert.
  • Minder verlofdagen dan we nu hebben. Als we werken moeten we meer uren maken om voldoende vrije dagen te hebben voor de vakanties.
Kortom, het wordt er voor alle betrokkenen niet beter op. Er zijn veranderingen die te overzien zijn, maar niet als ze ten koste gaan van de kwaliteit die in de loop der jaren is ontwikkeld.

Er zijn in Herzogenrath meer van deze OGS locaties. Alle ouders, kinderen en het personeel van de locaties gaan zich binnenkort verzamelen bij het gemeentehuis. We gaan door middel van spandoeken onze gezichten laten zien. We gaan laten weten dat we goede opvang willen voor onze kinderen. Het is elk schooljaar de vraag hoeveel uren we krijgen, wat went. Maar nu staat er meer op het spel en dat gaat te ver.

Irmgard is getrouwd en moeder van 2 kinderen. Ze was 8 jaar werkzaam als leerkracht in het basisonderwijs en werkt nu als pedagogisch medewerkster in de kinderopvang in Duitsland.