zaterdag 11 oktober 2014

Uitdaging en ontwikkeling (2)

In mijn vorige blog beschreef ik waarom ik werk op de school waar ik nu voor het tiende schooljaar werk.
Het werken met kinderen blijft iedere dag anders, hier vind ik mijn uitdaging. Ook de ontwikkelingen die ik doormaak als daltoncoördinator maken mijn werk allesbehalve saai.

In mijn vorige blog gaf ik ook aan mijn uitdaging te gaan zoeken in het jonge(re) kind.
Inmiddels is het herfstvakantie en heb ik 7 weken er op zitten met mijn groep 4.
Tijd om een kleine tussenevaluatie te doen.

Ik heb een klas met 16 leerlingen. Het aantal is een groot verschil met de 26 leerlingen die ik vorig jaar had. Om maar meteen een vooroordeel de wereld uit te helpen, het aantal leerlingen zegt helemaal niets over hoe iets kan verlopen.
Ik merk nu, nu ik terugkijk op de afgelopen weken, dat het mij meer moeite kost om een klas van 16 leerlingen draaiende te houden, dan een klas van 26.
Voor mij is het vrij makkelijk te verklaren, ik doe iets wat totáál nieuw voor mij is.

Iedere morgen ben ik vroeg op school, de muziek gaat hard en het (verder) voorbereiden van de dag kan beginnen. Wanneer de kinderen binnenkomen zijn ze super enthousiast. Ze zijn inmiddels helemaal gewend aan mijn manier van lesgeven en de omgang met hen. Of ik al helemaal gewend ben aan hen is voor mij nog niet helemaal duidelijk.

Het grootste verschil in het onderwijzen aan jongere leerlingen is wat mij betreft het tempo en het geduld. Zo maakte ik de eerste twee weken de fout veel te veel op de taakbrief te plannen. Ik was het nou eenmaal zo gewend. Té hoge verwachtingen.
Na die eerste twee weken heb ik minder op de taakbrief gezet en ben me vooral gaan focussen op het ding dat écht prioriteit had, het pedagogische klimaat.
Ik merk dat de kinderen het lastig vinden om vooral op hun eigen gedrag te letten, veel kinderen “klikken” over anderen en dit bezorgt mij soms letterlijk hoofdpijn.
Ik heb namelijk nog niet de “tools” gevonden om de kinderen te leren dat klikken niet een fijne manier is om met elkaar om te gaan.
Inmiddels zie ik wel al een grote groei in het omgaan met elkaar en ook qua werkhouding mag ik echt niet klagen.

Afgelopen vrijdag hadden wij ons open podium. Dit keer was het de afsluiting van de Kinderboekenweek met het thema “Feest van de fantasie”.
De kinderen hebben allemaal een verhaal geschreven/getekend en deze voorgedragen aan de klas. Daarna moest er worden gestemd welk verhaal zou worden voorgedragen op het open podium. Ik zag er erg tegenop, omdat het allemaal zulke leuke verhalen waren!
De stemming ging heel natuurlijk; één kind kwam met het idee dat ik alle kinderen moest opnoemen en dat ze dan hun hand moesten opsteken welk verhaal zou worden gekozen.
Zo bedacht, zo gedaan.

Hakima werd de winnares. Zij had het mooiste verhaal over de prinses en de prins die verdwaald waren in het bos. Een vervelend stukje, de prins had zich geprikt aan een brandnetel. Maar gelukkig leefden ze nog wel lang en gelukkig!
We bedachten met elkaar het verhaal voor op het podium; Hakima wilde de prinses spelen, Teo de prins en Romy mocht het verhaal voorlezen.

We spraken over waar het verhaal zich afspeelde (in het kasteel en in het bos).
Al snel kwam het idee van een leerling om allemaal in bruine of groene kleding te komen, 2 kinderen gingen bladeren zoeken na schooltijd, er lagen nog kastanjes op de herfsttafel, die mochten ook wel gebruikt worden en er kwam nog een idee; de prins en prinses hadden hulpjes nodig! Er werd een prinsessenkroon meegenomen en een prinsenkroon uit een koffer van de school gehaald.
Er werden kussens “bekleed” met een gouden doek en daar werden de kroontjes opgelegd en zo hadden de hulpjes ook een heel bijzondere rol.
Vervolgens zijn we aan de slag gegaan met “hoeden” en eigen getekende bladeren.
Iedereen ging fanatiek aan de slag, ik bekeek de kindjes van een afstand en merkte hoe sterk dit open podium leefde bij de kinderen.
Ik was zo trots op dit pedagogische element!

2x hebben we het stukje van 5 minuten geoefend en toen moest ik al mijn tranen wegslikken.
Uiteindelijk was het echte optreden ook fantastisch! Ik was zo trots!
Alles waar ik mij zorgen om had gemaakt de afgelopen zeven weken, was verdwenen! 
Wat had ik nou zitten zeuren....?

Nu is het vakantie en kijk ik terug op zeven weliswaar zware, maar ook hele goede weken en heb ik zin om na de vakantie weer door te pakken en de kindjes dát te geven wat zij nodig hebben om te groeien, veel liefde, veel aandacht en veel vertrouwen. 

Misschien is dat laatste iets wat ik mezelf ook meer zou moeten geven.






















Over Susanne: 32 jaar, leerkracht groep 6 op de Dorus Rijkersschool in Amsterdam, woonachtig in deze prachtige stad, speelt gitaar, maakt graag foto’s, bezoekt concertjes in Paradiso en is graag met vrienden samen voor een wijntje en een goed gesprek.