maandag 10 november 2014

De andere kant

Sinds het begin van het schooljaar sta ik nu ook aan de andere kant. Ik ben niet meer alleen pedagogisch medewerker, ik ben nu ook moeder van een schoolgaande kleuter. En dat is even schakelen.

Allereerst heb ik een paar diensten ingeleverd op mijn werk. Ik werkte twee voorschoolse, vier tussenschoolse en drie naschoolse diensten per week. Dat was geen probleem voor mij omdat ik in de ochtenden nog tijd genoeg had om met mijn peuter te spelen en dingen te doen. Maar nu werd het anders.

Nu zou hij naar school gaan en was ik op die uren vrij. Als hij geen school meer had, zou ik aan het werk zijn. In overleg met mijn leidinggevende heb ik een voor- en een tussenschoolse dienst ingeleverd zodat ik Rembrandt 3 van de 4 dagen zelf naar school kan brengen. Een keer per week kan ik dan thuis met hem een boterham eten tussen de middag (en op zijn vrije vrijdag mag hij mee naar mama’s werk om met de grote jongens te eten).

De bedoeling was dat Rembrandt twee keer per week zou overblijven. Inderdaad, de bedoeling was. De eerste week huilde hij tranen met tuiten en wou hij echt bij mij een boterham eten. En wat doe je dan?

''De eerste week huilde hij tranen met tuiten en wou hij echt bij mij een boterham eten. En wat doe je dan?''

Zelf had ik het op mijn werk nog nooit meegemaakt dat een kind zo overstuur was tijdens het overblijven. Dit was een lastige situatie voor mij als moeder, maar ook als pedagogisch medewerker. De kleuterjuf van mijn TSO-school gaf me het advies om, als het geregeld kon worden, hem elders te laten eten en dat het dan vanzelf wel weer goed zou komen. Dat hebben we maar gedaan.
Tot aan de herfstvakantie kon hij de ene dag bij de ene oma een boterham eten, de andere overblijf dag bij de andere oma. Na de herfstvakantie zouden we het nog eens proberen om op school te eten. Inmiddels vraagt hij nu zelf al wanneer hij daar mag overblijven!


''Dit was een lastige situatie voor mij als moeder, maar ook als pedagogisch medewerker.''




Met heel dat geregel waar en wanneer Rembrandt is tussen en na schooltijd (zelf naar de BSO gaat niet omdat “mijn” BSO later sluit en mijn man te laat thuis is om hem te halen) ben ik mijn hele ritme kwijtgeraakt. Ook al hebben we de eerste schoolvakantie er al op zitten, het nieuwe schema zit er nog niet helemaal vastgebakken in.

Zo werd mij deze week gevraagd om een woensdagmiddag-dienst over te nemen. Ik zei dat ik dat kon, als het geen probleem was dat ik deze keer Rembrandt mee zou nemen. Vergeet ik helemaal dat Rembrandt ook om half 1 uit is, net als mijn BSO-kinderen van een dorp verderop. Oeps.

Mijn huishouden is ook nog niet op het nieuwe schema ingesteld. Ik heb nu tijd om overdag het eten alvast klaar te maken voor ‘s avonds. Best handig als je pas om half 7 ’s avonds klaar bent met werken. Maar toch lukt het me niet om dat te doen en sta ik om kwart voor zeven nog snel een maaltijd in elkaar te flansen (manlief is vaak nog net iets later thuis), nadat ik Rembrandt bij een van de oma’s heb opgehaald.

En of het nog niet lastig genoeg was, heb ik me ook nog eens aangemeld om klassenouder te worden. Dus spring ik af en toe bij op school wanneer er extra handjes nodig zijn (mits dit dan weer met mijn werkschema lukt, want “mijn” scholen zijn eerder uit dan Rembrandt zijn school). Ach ja, stilzitten is niks voor mij.

''En of het nog niet lastig genoeg was, heb ik me ook nog eens aangemeld om klassenouder te worden. Ach ja, stilzitten is niks voor mij.''

Wat ik heel apart vond is dat veel moeders mij vroegen of ik er geen moeite mee had dat Rembrandt nu naar school ging. Veel mama’s moeten hier toch een traantje om laten. Ik had dat helemaal niet. Ik weet dat Rembrandt het naar zijn zin zou hebben, tijdens en na schooltijd. Zou dat misschien komen omdat ik ook de andere kant ken?

Over Judith: Getrouwd, mama van Rembrandt (2010), pedagogisch medewerker op een BSO, kindvriendelijk, educatief, groen, duurzaam, inventief, biologisch, vegetarisch, creatief, diervriendelijk, linkshandig, Londonfan en soms een chaoot.