donderdag 6 augustus 2015

Afscheid en een nieuw begin


"Ik heb afscheid moeten nemen van hele lieve collega’s die altijd even vriendelijk waren"
 

Afscheid nemen bestaat niet……..? Helaas wel beste Marco Borsato. Afscheid nemen doet jammer genoeg ook pijn. Helaas was mijn laatste werkdag aan de OGS op 31 juli 2015. Na ongeveer anderhalf jaar kwam er een einde aan de mijn functie, die ter vervanging van ouderschapsverlof was. Ik heb afscheid moeten nemen van hele lieve collega’s die altijd even vriendelijk waren, maar waar ik ook veel van geleerd heb. 

 


                                 "Ik was volledig betrokken bij het wel en wee van elk kind"

Waarschijnlijk heb ik dit al eens eerder verteld, maar er is toch een verschil tussen het als vervangster of als volledige beroepskracht werken. Als vervangster ben je ook professioneel maar de verantwoording is op een aantal punten toch anders en naar mijn mening minder.  Echter, hier was ik volledig betrokken bij het wel en wee van elk kind. Ik leerde de kinderen steeds beter kennen en dan ga je je ook anders opstellen. Daar waar ik in het begin vooral bezig was met gesprekken voeren, veranderde dat bij sommigen in gewoon heel duidelijk grenzen stellen. Simpel, omdat deze kinderen daar om vroegen en het gewoon nodig hadden. Wat is er dan mooier als juist deze kinderen niet blij zijn dat je weggaat en zelfs huilen. Dat doet me wel wat en waarschijnlijk ga ik juist deze kinderen het meest missen. Gewoon vanwege de uitdaging die het voor mij was om ook het respect van deze kinderen te krijgen. Een uitdaging om door te zetten in het stellen van grenzen. Ik zou mijn werk- denk ik – heel saai gaan vinden als deze kinderen er niet zouden zijn. Ook al drijven ze je af en toe tot wanhoop.

                                                             "Nieuw begin"

Hoe zit dat dan met dat “nieuwe begin?” Dat is heel eenvoudig. Omdat ik wist dat mijn contract ging aflopen ben ik ruim op tijd begonnen met solliciteren. Uiteraard heb ik mij eerst gemeld bij het arbeidsbureau in Duitsland (de zogeheten Bundesagentur). Zij zorgen er voor dat je de benodigde formulieren krijgt om een ww. uitkering in Nederland aan te vragen. Dat moet minimaal 3 maanden van te voren.Ondertussen zocht ik op het internet naar een nieuwe baan. Geloof het of niet maar er komen enorm veel vacatures van dit beroep tevoorschijn. Ook in de regio waar ik wilde werken is genoeg te vinden. Deze keer heb ik bewust gezocht naar een baan op een kinderdagverblijf.
Waar het om natuurlijk om draait, is de juiste advertentie te die me aanspreekt en bij mij past.  Gelukkig waren dat er meerdere. Bij twee werkgevers werd ik uitgenodigd voor een “hospitierung” wat niets anders is dan een dag of een dagdeel meedraaien. Bij de één is er eerst een gesprek aan vooraf gegaan, de ander kiest eerst voor de stage en dan het gesprek. Bij één van de werkgevers volgt er zelfs nog een gesprek met de mensen van personeelszaken en bestuur.

                                                   "Mijn nieuwe baan, mijn droombaan"

De vakantie wordt opgevrolijkt als ik van beide werkgevers een baan aangeboden krijg. Helaas moet ik degene die in eerste instantie mijn voorkeur had, afwijzen. Plotseling is  die baan voor 12 maanden veranderd in een baan voor 5 maanden. Dat zou betekenen dat ik eigenlijk gewoon verder moet blijven solliciteren en mijn inschrijving als werkzoekende kan blijven doorlopen. Dat is niet waar ik op zit te wachten. Dus accepteer ik de andere baan, misschien vind ik bij deze werkgever wel (zoals een ex-collega bij het afscheid zei) mijn droombaan.

Irmgard is getrouwd en moeder van 2 kinderen. Ze was 8 jaar werkzaam als leerkracht in het basisonderwijs en werkt nu als pedagogisch medewerkster in de kinderopvang in Duitsland.