dinsdag 8 september 2015

Kom mee naar buiten allemaal



"Tropisch heet, ijskoud, nat of winderig, het weer is voor de kinderopvang geen reden om binnen te blijven." 


Alle kinderen hebben standaard een regenbroek, jas en laarzen aan de kapstok hangen. Inmiddels ben ik ook zo slim geweest om mijn wandelschoenen op het werk neer te zetten. Niet alleen vanwege de regen maar ook voor de bospaadjes rondom het gebouw. Het bosje aan de achterkant is maar klein, maar voor de kinderen een heerlijke plek om te spelen. Tussen de bomen en struiken kun je je verstoppen. De tent die van takken is gebouwd, is een huis om vadertje en moedertje te spelen. Er hangt een touw aan een boom om te kunnen klimmen. En anders zijn er wel stevige takken te vinden. Op de open plek liggen stenen waar mee gebouwd kan worden. Niet te hoog natuurlijk, omdat ze kunnen omvallen en veiligheid staat voorop. Aan de voorkant is een kleine weide compleet met hobbels en klaver. De zandbak mag ook niet ontbreken evenals het klimtoestel. Het kleine stukje bos maakt het geheel compleet. Nadeel: door al die bladeren is er weinig zicht op de kinderen, dus lopen we voortdurend rond en doen mijn wandelschoenen goed dienst.


“Als iedereen er is, wordt er gezongen en ontbeten.”

 

Van lekker buiten spelen, gaan we weer naar binnen. De vroege dienst heeft de tafels al gedekt voor het ontbijt. Brood, worst, kaas, groente en fruit om te knabbelen. Eerst in de kring, die wordt afgesloten met een afvalspel. Hij/zij gaat handen wassen, de beker pakken en aan tafel zitten. Als iedereen er is, wordt er gezongen en ontbeten. Iedereen ruimt zijn eigen bord, mes en beker op. De twee kinderen die tafeldienst hebben, zorgen voor de schaaltjes en bordjes.




“De bouwhoek is favoriet. Iedereen mag mee doen.”

Tijd om te spelen. De bouwhoek is favoriet. Zolang het kan, mag iedereen mee doen. En wat is er leuker, dan er als leidster tussen in te gaan zitten en mee te doen. Weer anderen kiezen voor de poppenhoek, de leeshoek, knutselen of een spelletje doen. Er wordt zelfs heel fanatiek geweven. Wat is het mooi om te zien hoe hard sommigen hun best doen, om het werkje af te krijgen. Inmiddels zijn de tafels weer gedekt voor het middageten. Zoals in Duitsland gebruikelijk is, wordt er warm gegeten. Gaat het hierbij vooral om het eten? Ja, we letten wel op dat iedereen van alles iets neemt of proeft. En nee, het is ook een pedagogisch en sociaal moment. Zelf opscheppen, de schaal doorschuiven naar de volgende, met elkaar praten, mes en vork (leren) gebruiken enzovoort. We eten zelf ook mee, maar dat gaat tussendoor. Ach ja, het is goed voor de lijn zullen we maar zeggen. En niet omdat het eten ongezond is, integendeel. Tenslotte komt er straks thuis ook weer een warme maaltijd op tafel.

“Moe maar voldaan.”

Na het opruimen kan er weer verder gespeeld worden. Er zijn nog een paar kinderen die gaan slapen c.q. rusten. En –oh wat heerlijk- één van de leidster mag er bij gaan liggen. We liggen op eenvoudige matrasjes op de grond. Een klein hoofdkussen en een dekbed voor de kinderen. Even een half uurtje ontspannen. Tenzij een van de kids voortdurend van alles vertelt of de tijd gebruikt om even te “gymen.” Hup de benen in de lucht, jezelf bijna dubbelvouwen, op je buik gaan liggen. Ik kijk heel voorzichtig, want het werkt eigenlijk op mijn lachspieren. S ‘middags rond 3 uur wordt het brood – dat over is van het ontbijt – nog gegeten. En daarna (natuurlijk) weer de frisse lucht in, totdat alle kinderen zijn opgehaald. Tussendoor ruimt er één iemand de groep op, zodat iedereen om uiterlijk 17:00 uur naar huis kan. Ik stap na zo'n dag moe maar weer voldaan in de auto naar huis.